گویم سخن شکر نباتت/ یا قصه چشمه حیاتت

رخ بر رخ من نهی بگویم/ کز بهر چه شاه کرد ماتت

در خرمنت آتشی در انداخت/ کزخرمن خود دهد زکاتت

سرسبز کند چو تره زارت/ تا باز خرد زترهاتت

در آتش عشق چون خلیلی / خوش باش که می دهد نجاتت

چون جوی روان وساجدت کرد/ تا پاک کند زسیئاتت

از هر جهتی تورا بلا داد/ تا باز کشد به بی جهاتت