صبر   بسیار    به     باید    پدر    پیر    فلك را         تا دگر مادر گیتی چو تو فرزند بزاید

سعدی

 

از   آه    دردناكی    سازم    خبر    دلت     را         روزی كه كوه صبرم بر باد رفته باشد

حزین لاهیجی

 

به موئی بسته   صبرم   نغمه تار است پنداری         دلم از هیچ می‌رنجد دل یار است پنداری

ملك قمی

 

چو بستی در به روی من به كوی صبر رو كردم         چو درمانم نبخشیدی به درد خویش خو كردم

شهریار

 

مرا به   صبر   و   شكیب  آن صنم اشارت كرد         خبر نداشت كه خود هر چه بود غارت كرد

مینوی شیرازی

 

نه صبر   هست   ما   را نه دل نه تاب هچران         مائیم و نیم جانی آن هم به لب رسیده

اهلی

 

همه دم   طفل   دلم   ناله  كنان      می‌گرید         صبر بر دوری یاران نتواند چه كند؟

مهدی سهیلی

 

بیمار   غمت   را   به  جز  ار صبر ، دوا نیست         صبر است دوای من و درد اكه مرا نیست

سلمان ساوجی

 

آمدی رفت  ز  دل   صبر   و   قرارم     بنشین         بنشین   تا   به   خود   آید دل زارم بنشین

داعی انجدانی

 

به صبر كوش   كه   رنج   سفر    نخواهد ماند         شبان  غربت  و   چشمان تر نخواهد ماند

مهدی سهیلی

 

آسمان با دیگران   صاف است   و با ما ابر دارد        می شود روزی صفا با ما هم امّا  صبر  دارد

شهریار

 

صبر بر جور   رقیبت    چه   كنم    گر    نكنم         همه  دانند   كه در صحبت گل خاری هست

سعدی

 

عشق می‌گوید كه آسان نیست بی او زیستن        صبر می‌گوید كه باكی نیست گو دشوار باش

وحشی بافقی

 

چنانت دوست می‌دارم كه گر روزی فراق افتد         تو صبر از من توانی كرد و من صبر از تو نتوانم

سعدی

 

نه صبر ،  بی تو   از  این   بیشتر  توان   كردن         نه     غیر      صبر   علاج   دگر   توان    كردن

عضنفر قمی

 

گفتیم : عشق  را   به    صبوری   دوا    كنیم         هر روز، عشق   بیشتر   و   صبر  كمتر است

سعدی

 

بی‌تو صد  جا دلم از  داغ شكایت  ریش است         این قدر هست كه صبرم ز شكایت بیش است

بیاضی