ما ایرانی ها کمتر خصیصه شخصیتی میمون ها را می شناسیم، چون خیلی کم با آنها سرو کار داشته ایم. اصولا در زبان انسان شکل انگارانه گربه ها را به بی چشم و رویی و چشم سفیدی متهم می کنیم و اصطلاح گربه کوره را برای آدمهای حقه باز، بی محبت و بی وفا استفاده می نماییم، دریغ از اینکه خبر از رفتارهای بی چشم و رویانه و بی عاطفه میمون ها نداریم! تنها چیزی که از میمون می دانیم ژست و اداهای آنها است که می گوییم: میمون هر چه زشت تر، اداش بیشتر!
از لحاظ روابط عاطفی میمون موجودی سرد است و به زبان انسان انگارانه موجودی بی عاطفه تر از میمون وجود ندارد. آنها همیشه در حال خراب کاری هستند. میمون ها همیشه به دنبال قاپیدن و کش رفتن و دزدیدن هستند. در دنیای میمونها بخشش وجود ندارد، زیرا آنها به اصل بقا اعتقاد دارند. کیسه های زیر گلوی میمونها برای احتکار مواد غذایی در طی دوران تکامل به وجود آمده است. در مغز میمونها کلمه سیر شدن کد گذاری نشده است، آنها آنقدر می خورند تا بالا بیاورند و مجددا استفراغ خود را می خورند.  
تمام این صفات در انسان شکل انگاری کشورهای جنوب شرق آسیا مانند هندوستان، اندونزی، تایلند، سری لانکا و فیلیپین استفاده گوناگون دارد. بنابراین در ضرب المثل های کشورهای جنوب شرق آسیا میمون کنایه از افراد خسیس، شکمو، دزد، ضد اجتماعی و بی عاطفه می باشد:
میمون صفت کسی است که فکر کنه با دور زدن طرفش زرنگی کرده!
 میمون صفت کسی است که رابطه برقرار میکند تا اموراتش بگذرد و وقتی هم که می بیند برایش صرف نمیکند به راحتی از رابطه میگذرد!
میمون صفت کسی است که غرورش را به همه چیز ترجیح میدهد و احساس طرفش را با مادیات می سنجد !
میمون صفت کسی است که به طور ناگهانی شما را تنها گذاشته و می رود، ممکن است هرگز باز نگردد!
میمون صفت کسی است که هر وقت حوصله اش سر برود با شما تماس می گیرد و در مواقع ضروری خبری از او نمی شود!
هرچند که گونه میمون در جنوب شرق آسیا و خصوصا پیروان هندویسم جنبه مقدس دارد و "هانومان" یکی از خدایان است که در تجسد میمون می باشد اما از میمون به عنوان آفت و آسیب رسان نیز یاد می گردد. در انسان شکل انگارانه زبان روزمره ما، میمون به فردی زشت گفته می شود که زشتی چهره یک خصیصه رفتاری نیست و تنها یک حالت و ظاهر است