ایرانیان در ادبیات روزمره شان از زبان "انسان انگارانه" بسیار استفاده می نمایند. در حقیقت کاربرد خصیصه های رفتاری حیوانات برای تبیین رفتار انسان ها ریشه در ادبیات و فرهنگ ما دارد. اگرچه نسل امروز به واسطه صنعتی شدن و زندگی شهری، کمتر از گذشتگان خود از رفتارشناسی جانوران اطلاع دارد، اما به واسطه کاربرد زبان انسان انگارانه در ادبیات روزمره این اطلاعات به نحوی عامیانه و اکثرا با بار منفی از طریق ارتباطات پیچیده میان فردی منتقل می گردد.
اگرچه با یک بررسی اجمالی در ادبیات سایر ملل متوجه می شویم که زبان انسان انگارانه همیشه بار منفی ندارد و استفاده از خصیصه های رفتاری بعضی از حیوانات مانند شیر یا عقاب نشانه قدرت و صلابت است اما در ادبیات پارسی، شیر و عقاب نیز حتی ممکن است بار منفی خود را حفظ نمایند.
دریغ است ایران که ویران شود     کنام پلنگان و شیران شود
 کاربرد شیر یا اسد در ادبیات عرب و حتی در ادبیات هندی بدین شکل و با بار منفی زیاد به ندرت دیده می شود. شباهت های زیادی نیز درباره خصیصه شخصیتی بسیاری از حیوانات مانند موش که در ادبیات شرق با خصیصه ترسو بودن و کوچک بودن و در ادبیات غرب با خصیصه جاسوس بودن و کارهای مخفی انجام دادن دیده می شود.  
اگرچه ریشه انسان شکل انگاری و ضرب المثل ها به دوران باستان بر می گردد، اما تحلیل انسان انگارانه ضرب المثل های حیوانی به روش علمی توسط داروین و رومانس برای توجیه روان شناسی انسان از طریق تکامل و تفاوتش با روان شناسی حیوانات بکار رفته است.
در این مقاله سعی شده است با تحلیل زبان انسان شکل انگارانه پارسی امروزی در روابط میان فردی، گامی در جهت یادآوری، چگونگی و تفسیر آن برداشته شود. در میان موجودات بی شمار تنها پنج جانور: بوقلمون – گربه – میمون –
لاشخوار و روباه که در انسان شکل انگارانه امروزی کاربرد بسیاری دارند و بیشتر در ادبیات به خصیصه های رفتاری - شخصیتی آنها توجه شده است استفاده گردد.   
امیر عسگری